dinsdag 9 september 2014

Luka Van Den Keybus in de bloemetjes

Beste Luka, beste familie, beste begeleider
Schepenen, Voorzitter en secretaris van de Sportraad, Directeur en diensthoofden Sport,
Mensen van de pers,

We zijn hier niet zomaar om wat gezellig te babbelen of gewoon iets te drinken, dat zou ook kunnen natuurlijk, maar we zijn hier in de trouwzaal om Luka Van Den Keybus toch even in de bloemen te zetten. In de bloemen zetten vanwege een toch wel bijzondere prestatie. Eigenlijk meerdere bijzondere prestaties. 

Eerst en vooral is de manier waarop luka voor zijn sport leeft al een zeer bijzondere prestatie. Zijn doorzettingsvermogen , ook op momenten dat het wat moeilijker gaat want die momenten zijn er ook natuurlijk, zijn meer dan 10-jarige inspanning jaar in jaar uit, dag in dag uit ... De buitengewone inzet van Luka is op zich al een bijzondere prestatie.
Een tweede bijzondere prestatie is natuurlijk zijn selectie voor de jeugdolympiade dit jaar in Nanjing in China. Als enige Belgische turner. Samen met nog een aantal andere Belgische jonge atleten die actief zijn in andere sporten. Atletiek, zwemmen, er was ook een gevoelige taekwondo-selectie heb ik ergens gelezen. En Luka stond daar zeker zijn mannetje. Ik heb het van nabij gevolgd. Allé van nabij … op het internet in een hotelkamer in Orléans om precies te zijn. En bij het aanschouwen van de beelden, werd mij duidelijk welk een schitterend turner Luka was. Ik had hem vroeger nog wel eens een boom zien inklimmen. Maar dat hij tot dergelijk dingen in staat was. Chapeau. Flick-flacken en temposalto’s, dubbele schroeven rond de vertikale as, tsukahara-sprongen en Tkatchev op het rek. Geen probleem voor de Luka .

Maar de meest bijzondere prestatie, de reden waarom we hier zijn, is natuurlijk het behalen van de zilveren medaille op de rekstok. Met buitenmenselijke draaibewegingen, met handovernames vol zelfvertrouwen, met een sierlijke afsprong, en vooral met een bijzondere uitstraling en met een lach, een ontspannen lach zoals we hem kennen. Kortom vrienden, met de uitstraling van een Lokeraar in China J. Luka was verantwoordelijk voor de beste prestatie van alle Belgische deelnemers, wat tot gevolg had dat de Belgische delegatie hem aanduidde om op de slotmeeting de Belgische vlag te dragen. Justine Henin en Jean-Michel Saive achterna.

Het was een schitterende prestatie die enorm deugddeed aan ons hartje, aan ons Lokerse hartje.  Vele Lokeraars zijn fier op Luka. Niet alle Lokeraars zijn op de hoogte van deze uitzonderlijke prestatie. Het heeft wel wat in de kranten gestaan, maar door de vakantie is dat wat naar de achtergrond geduwd. Maar ik zag vorige week juffrouw Linda, jawel Linda Van Loo de turnjuffrouw van de Boskesschool …  die mij met bijzondere fierheid, en in haar gekende stijl duidelijk maakte dat Luka zijn eerste koprol bij haar had gemaakt. Er waren Lokeraars die op de mail al een ticket voor de echte olympische Spelen binnen 2 jaar in RIO gingen bestellen. Super.
Want de prestatie in China van Luka smaakt naar meer. Wie weet als Luka zich verder ontwikkelt, dat België opnieuw een deftige mannelijke turner heeft binnen 2 jaar in Rio. Of waarom geen mannenploeg sturen … ik hoor dat er nog talenten aan zitten te komen (o.a. nog een Lokeraar) …Of als we wat meer geduld hebben binnen 6 jaar op de Olympische Spelen in Tokyo … ik weet wel dat het een Japanner was, Luka, die goud heeft behaald … de enige die beter was dan jou … maar die stampen we wel in de gracht daar in Tokyo of in Rio.

Die deelname aan de Olympische Spelen zou leuk zijn natuurlijk … maar dat hoeft niet hoor … we willen geen extra druk leggen … Maar het zou leuk zijn. Dan heeft Lokeren er naast Sporting en de Lokerse Feesten er een nieuwe ambassadeur bij nietwaar. Luka  heeft er ook zin in. Naar ik hoor gaat hij volop in concurrentie vanaf nu met de senioren. In ieder geval, als luka naar RIO gaat dan ga ik mee. Ik hoor dat de turnzaal naast het beachvolleybal doorgaat, dus dat treft J.

Alle gekheid op een stokje .. Luka , jij hebt dat schitterend gedaan … Lokeren is fier op jou.
Natuurlijk komt Luka niet zo maar tot dergelijke prestaties. Hij moet daar zelf veel voor doen, daar hebben we het al over gehad. Maar hij krijgt ook een puike opleiding. Zijn persoonlijk begeleider, Giovanni Truyens, (broer van Donadoni … de man op het paard, de beste Belgische mannelijke turner ooit, voorlopig J) moet zeker in deze hulde betrokken worden. Wij vinden het overigens prachtig, mijnheer Truyens, dat u hier vandaag aanwezig bent, om ook hier, op deze officiële huldiging uw poulain bij te staan. Maar ook de andere trainers natuurlijk. En de directie en leraars van het topsportcentrum (school) moeten zeker betrokken worden in deze hulde. En vanzelfsprekend Luka’s ouders en familie, want ook zij moeten vele opofferingen doen natuurlijk. Luka heeft overigens een zeer leuke en sympathieke zus, Laure, die de beste supporter is van haar broer. Luka en zijn familie zijn overigens rasechte Lokeraars,  diepgeworteld in onze stad. Vader Piet bracht jarenlang de Lokerse voetbalvelden in vervoering, hij was spits , heeft wel 1.000 goals gemaakt,  en hij is nu nog coach bij de ploeg van 't stad Kings Erotica. Hij kon vroeger ook goed turnen, hoor. Ik heb hem in de kantine van Anderlecht ooit eens een 3-dubbele salto tot tegen het plafond zien maken.  Moeder Heidi, een superlieve mama,  die jarenlang werkte hier in Lokeren bij Cobelplast, zorgt vlijtig voor haar kroost.  Ook de alombekende grootouders Fernand en Irene hebben hun wortels in Lokeren, zetten zich in voor het watertoerisme in onze stad (onder andere). Fernand en Irene die  waarschijnlijk met de boot vanuit Lokeren naar Rio zullen varen. Als die verdomde Durmebruggen worden opgetrokken natuurlijk.  Maar ook Heidi's ouders zijn rasechte Lokeraars. Nietwaar mevrouw (Mariette).  Jammer genoeg kan Eddy dit niet meer meemaken. Eddy Rombaut, die veel voor onze stad heeft betekend als directeur van het toenmalige stedelijk slachthuis.

Beste Luka,
Namens mezelf, mijn familie, namens het schepencollege, namens het stadsbestuur, namens het voltallige stadsbestuur en namens alle Lokeraars, wens ik jou van harte proficiat.

Filip Anthuenis, Burgemeester

vrijdag 29 november 2013

Toespraak 11 november 2013

Dear family of lieutenant William Bramwell, we are very honoured to welcome you here today, to commemorate the dramatic events that occurred on the 5th of November 1943, 70 years ago,
Geachte oud-strijders, voorzitters, bestuursleden en leden van de Lokerse oud-strijdersbonden,
Dames en heren uit het schepencollege en de gemeenteraad,
Geachte voorzitter en leden van De Souvereinen,
Geachte genodigden,

Naar jaarlijkse gewoonte zijn we samen om het einde van de twee wereldoorlogen te gedenken, en hulde te brengen aan de moedige mannen en vrouwen die voor onze vrijheid hebben gevochten en daar zelfs hun leven voor op het spel hebben gezet.

Vanaf volgend jaar herdenken we in Vlaanderen en daarbuiten de Eerste Wereldoorlog, het eerste echte mondiale conflict, dat een groot deel van de wereld meesleurde in een verschrikkelijk bloedbad, dat vier jaar heeft geduurd en waarvan het tragische middelpunt in Vlaanderen lag. De Eerste Wereldoorlog geeft het begin aan van de moderne oorlogvoering, gekenmerkt door de inzet van moderne technologie en wapentuig dat massavernietiging mogelijk maakte. Chemische en biologische oorlogsvoering, psychologische strijdtechnieken, een totale oorlog die zowel op het water, het land als in de lucht werd gevoerd en miljoenen doden eiste – het is allemaal terug te vinden in die Eerste Wereldoorlog.

Nooit meer oorlog, zo klonk het na afloop van de vierjarige strijd. Geen hoger goed dan vrede, daar was iedereen het over eens. Toch brak ruim twintig jaar later een nieuwe wereldoorlog uit, met nog meer slachtoffers, en nog meer gruwel en ellende. De mensheid is hardleers, is het minste wat gezegd kan worden. Ook na die Tweede Wereldoorlog klonk de kreet: “Een dergelijke slachting mag nooit meer plaatsvinden.” En opnieuw laaiden daarna talloze brandhaarden op: in Zuid-Oost-Azië, in Afrika, in Zuid-Amerika. De wereld scheurde uiteen in twee machtsblokken, en een koude oorlog deed ons leven onder de permanente dreiging van een atoomaanval die delen van de aarde zou kunnen vernietigen.

Sinds het einde van de vorige eeuw is de koude oorlog voorbij, en is het ijzeren gordijn in Europa gesloopt. Maar nog steeds laaien nieuwe (al dan niet regionale) gewapende conflicten op, recent nog in het Midden-Oosten in wat aanvankelijk hoopvol “De Arabische Lente” werd genoemd, maar ondertussen is verworden tot een nachtmerrie voor de bevolking van Syrië, Egypte, Libië en andere landen.

Ook ons eigen Europa is de laatste decennia niet gespaard gebleven van oorlog, getuige bijvoorbeeld het bloedige uiteenvallen van ex-Joegoslavië. Een belangrijk lichtpunt, en een hoopgevende evolutie is dan weer de vorming en de uitbouw van de Europese Gemeenschap geweest, een garantie voor vrede en samenwerking tussen de Europese volkeren.

As I was saying, ladies and gentlemen, today we renew our deep conviction that real prosperity can only thrive where peace is guaranteed, and that all peoples of the world have a solemn right to decide their own destiny. To be able to live in freedom is an unbreakable right of all mankind. It is the duty of all free and democratic countries in the world to guard that freedom of mind, of speech and of living. And to give a helping hand to those who are less fortunate, those who fight against oppression, injustice and totalitarianism.

More than seventy years ago, we, Belgians and Europeans, we needed help. We needed allies to support us in our battle against the Nazi regime, to help us regain our freedom. And that help came, in a massive way, from across the Atlantic Ocean, from the United States of America. Thousands and thousands of young Americans crossed the ocean to fight for us, to help us in our struggle and sometimes to die in a just cause. Ten of those were the pilots and crew of a B-17 bomber, a flying fortress as the mighty aeroplane was called then, that the crew had named “Butcher Boy”. On the way back from a mission in Germany, where the B-17 was hit by heavy anti-aircraft artillery and severely damaged, they were attacked in mid-air by an German Focke Wulf fighter, and brought down. Lieutenant Bramwell – heavily injured with 27 shell splinters in his body – jumped together with his co-pilot lieutenant Current and the rest of the crew. The B-17 crashed in the cemetery of Lokeren, the place where we are standing now. Lieutenant Bramwell touched a telephone wire in his descent, and hit the soil hard, thereby injuring his spine.

Drie burgers werden gewond toen het vliegtuig neerstortte: Louis Zaman, Leonie De Bruyne en Cesar Speelman. Later werd tussen de wrakstukken het verkoolde lichaam ontdekt van Marie Emelie Van Damme, een 59-jarige vrouw van de wijk Heirbrug.

Several American soldiers were killed, some escaped, others were captured by the Germans. As the war ended, they took up their civilian lives again, as we did here in Lokeren, and many years went by. But nothing is forgotten, and as mayor of this city, I am greatly honoured that the family of commander Bramwell is here to remember with us the tragic incident of the 5th of November 1943.

Please give my respectful regards to mister Bramwell, who is 96 years old and not fit enough to travel – so I’m told. As the only surviving member of the crew of the bomber he commanded, he is for me and for all the people in this town the living symbol of the never ending friendship between Lokeren and the soldiers who laid their life on the line for peace and for the freedom of Europe.

As a homage to the commander and crew I will read their names aloud:

Lieutenant William Bramwell, commander and pilot,
Lieutenant William Current, co-pilot,
Lieutenant John Maiorca, bombardier,
Lieutenant Charles Smith, navigator,
Sergeant Hank Johnson, board engineer,
Sergeant Albert Harrenstein, radio and telegraph operator,
Sergeant Leslie Meader, left waist gunner,
Sergeant Joseph Sage, ball turret gunner,
Sergeant John Craig, tail gunner,
Sergeant Georges Watt, right waist gunner.

The city of Lokeren is deeply grateful to you, and will never forget your sacrifice.
Dank u wel, dames en heren. Thank you very much, ladies and gentlemen.

woensdag 9 oktober 2013

Oproep: 'Ga jij naar de preselecties van De Slimste Gemeente op Vier ?'

Voel je je geroepen om als slimste Lokeraar of Lokeresse deel te nemen aan de tv-quiz "De Slimste Gemeente" op VIER?
Schrijf je dan in voor de pre-preselectie op zaterdag 19 oktober tijdens de quiz van "Stad op Stelten" in het Sport- en jeugdcomplex in Lokeren.


Tijdens één van de algemene rondes voor de pauze vindt de individuele ronde voor de kandidaten van de Slimste Gemeente plaats. Woestijnvis leverde ons een vragenpakket dat qua moeilijkheidsgraad vergelijkbaar is met de echte preselectievragen. De winnaars van de individuele quiz (van elk geslacht één) slepen een mooie prijs in de wacht: een cadeaucheque Fel Naturel ter waarde van 50 euro!. (De enige voorwaarde om deel te nemen aan de individuele quiz is in het laatste weekend van oktober beschikbaar zijn voor de preselecties bij Woestijnvis.) Waag uw kans!

Wie naast de individuele deelname voor de Slimste Gemeente ook nog graag deelneemt aan de algemene quiz en een plezante, spannende avond beleeft, kan ook hier nog mooie prijzen in de wacht slepen. Inschrijven voor de algemene quiz kan door 10 euro per ploegje over te schrijven BE34 7330 3311 2190 en te mailen naar lander.merckpoel@lokeren.be vóór 17 oktober.

Minimum 3 en maximum 5 deelnemers per ploegje.
Place2be: Jeugd- en Sportcomplex, Sportlaan, Lokeren
Start: 20 uur
Inschrijving (tot 17/10): gratis voor de quiz Slimste Lokeraar of Lokeresse – 10 euro voor de ploegenquiz Stad op Stelten, lander.merckpoel@lokeren.be

dinsdag 1 oktober 2013

Site slachthuis verkocht aan projectontwikkelaar

LOKEREN - De site van het slachthuis aan de Oude-Bruglaan, eigendom van de stad Lokeren, is op vrijdag 27 september verkocht aan de nv Green Corner uit Gent. Dat gebeurde na een verkoop uit de hand met schriftelijke biedingen onder gesloten omslag. Green Corner had het hoogste, en tegelijk enig geldige bod: 5 miljoen euro. Een zwarte vlek in het centrum van de stad krijgt nu een nieuw leven als mooi groen woongebied aan de Durme.
De nieuwe eigenaar kan vanaf 1 juli 2015 over de site beschikken.


De stad Lokeren werkt nu een Ruimtelijk Uitvoeringsplan (een RUP) uit waarin de voorwaarden worden vastgelegd waaronder de ontwikkeling van de slachthuissite kan gebeuren.

* Het gebied zal worden ontwikkeld als een gevarieerd woongebied, aangevuld met enkele buurtvoorzieningen.
* De ligging van de site aan de Durme en het Molsbroek biedt unieke kansen. Het is dan ook de wens van de stad om zowel de Durme als het Molsbroek te integreren binnen het project door middel van zichtassen en verbindingen voor langzaam verkeer.
* Ter hoogte van de Durme wordt er een brede openbare groenzone gecreëerd langsheen het water, waardoor de Durme ook voelbaar zal zijn binnenin het nieuw woongebied.
* Doorheen de projectzone worden er verschillende assen voor langzaam verkeer voorzien.
* De bebouwing in de projectzone wordt opgedeeld in verschillende deelzones. Hier wordt gestreefd naar een mix van verschillende woontypologieën (kleine en grote woningen, eengezinswoningen of meergezinswoningen). Van belang is ook dat er voldoende grote buitenruimtes voorzien moeten worden bij elke woongelegenheid.
* Het perceel waar de petanqueclub gevestigd is, wordt bestemd als een zone voor sport en spel, wat tot meer rechtszekerheid leidt voor de club.

De uitbater van het slachthuis brengt geleidelijk alle slachtactiviteiten en installaties over naar het Kempense Oevel. Als alles goed gaat neemt dat twee jaar in beslag.

maandag 23 september 2013

Persbericht: 'Alles op Lokeren zetten'

Burgemeester Filip Anthuenis biedt zijn ontslag aan als Vlaams parlementslid
“Alles op Lokeren zetten”


Filip Anthuenis (Open Vld) biedt vandaag bij voorzitter Jan Peumans zijn ontslag aan als lid van het Vlaams parlement. Hij wordt opgevolgd door Egbert Lachaert. Anthuenis wil alles op het burgemeesterschap van Lokeren zetten.

‘Begin dit jaar begon ik aan mijn derde legislatuur als burgemeester van Lokeren’, licht Filip Anthuenis toe. ‘Het burgemeesterschap van Lokeren, een stad van ondertussen meer dan 40.000 inwoners, slorpt alsmaar meer tijd en energie op. Het ambt en het besturen van een stad zoals Lokeren wordt steeds complexer. Daardoor kan ik mijn opdracht als Vlaams volksvertegenwoordiger niet langer naar behoren invullen. Vandaar deze duidelijke keuze: ik wil mij de komende jaren meer toeleggen op de stad Lokeren en me volledig ten dienste stellen van haar inwoners. Vanzelfsprekend blijf ik de VLD en het liberalisme ondersteunen.’

Uitdagingen
Volgens Anthuenis wachten de stad vele uitdagingen de komende jaren. ‘Net als in andere steden en gemeenten staan ook in Lokeren de gemeentefinanciën onder druk’, zegt hij. ‘Het wordt een hele oefening om dat op een fraaie manier op te vangen en tegelijk de nodige middelen te blijven voorzien om verder te kunnen investeren in deze mooie stad. Omdat werkgelegenheid in onze stad een stokpaardje van me is, moeten er bijkomende industriegronden vrijgemaakt worden. Uiteraard kan dit niet zonder een betere verkeersafwikkeling ter hoogte van de E17/N47, een dossier dat – terecht – leeft onder de Lokeraars. Ook op het vlak van stadsvernieuwing is het werk verre van af. De omgeving Zand/Zelestraat, de Hoedhaarsite en de binnengronden in de Groendreef zijn aan een heropwaardering toe. Op administratief vlak vergt de synergie tussen het OCMW en de stadsdiensten bijzondere aandacht. En natuurlijk wil ik alles op alles zetten opdat de Lokerse jeugd (een van mijn bevoegdheden) zich goed voelt en zich verder kan ontplooien in onze jonge en dynamische stad.’

In het Vlaams parlement wordt Anthuenis opgevolgd door de 36-jarige Egbert Lachaert uit Merelbeke.

Anthuenis zetelde in het Vlaams parlement sinds 2009. Voordien zetelde hij in de Kamer van Volksvertegenwoordigers (1995-2007) en de Senaat (2007-2009).

dinsdag 7 mei 2013

Standpunt: 'Halsstarrig erfgoedbeleid nekt herbestemmingsbeleid kerken'

Vlaanderen telt meer dan 1.800 rooms-katholieke kerken, nagenoeg evenveel pastorieën, een meervoud aan kapellen en ongeveer 1.200 kloostergebouwen, het is een gigantische architectonische erfenis. Niemand betwist de waarde, niet alleen de historische, van dit patrimonium.

Maar tegelijk stellen we een discrepantie vast. Dit enorme aanbod aan religieuze gebouwen contrasteert steeds feller met de toenemende secularisering van onze contreien. Aan de wekelijkse mis nemen nog ongeveer 250.000 Vlamingen deel, omgerekend is dat vijf procent van de bevolking. In 1976 ging nog een derde van de Vlamingen naar de zondagsmis. Vandaag worden nog slechts 30 procent van de burgerlijke huwelijken gevolgd door een plechtigheid in de kerk. Zeven op tien begrafenissen vinden plaats in een kerkgebouw.
De ontkerkelijking is dus vrij spectaculair. Heel wat kerken en aanverwante gebouwen komen (gedeeltelijk) leeg te staan. De vraag is nu hoe we die gebouwen het beste kunnen vrijwaren en inbedden in een hedendaagse context.

Minister van Binnenlands Bestuur en Bestuurszaken Geert Bourgeois , onder wiens bevoegdheid de kerkfabrieken vallen, heeft erover nagedacht. Hij heeft zijn visie uiteengezet in de nota ‘Een toekomst voor de Vlaamse parochiekerk’. ‘Nieuwe bestemmingen moeten maatschappelijk verantwoord zijn maar tegelijk ook respect betonen voor de aard van het gebouw’, klinkt het.
Fraai, maar het noopt me tot enkele cruciale bedenkingen.

Eén derde van de kerken is beschermd. En daar wringt nu net het schoentje. Iedereen weet dat je met een beschermd gebouw niet zomaar om het even wat aanvangt. Terecht in zekere zin, maar tegelijk is het enorm beklemmend voor burgers of ondernemers die met dergelijk bouwkundig erfgoed aan de slag willen. Neem daarbij de halsstarrigheid en de hardnekkigheid waarmee de administratie ‘Monumenten en Landschappen’ over dergelijke dossiers oordeelt en je weet meteen dat het herbestemmingsbeleid van onze parochiekerken op een fiasco dreigt uit te draaien.

In Maastricht heeft een boekhandelketen het aangedurfd om heel grondig te investeren in een verlaten kerk. Maar Maastricht is Lokeren of Poelkapelle niet. De kans dat een ondernemer in kleinere steden of gemeenten zwaar investeert in een kerkgebouw is zo goed als onbestaande, en al zeker niet als er rekening moet gehouden worden met de strenge regels die aan een beschermd gebouw vasthangen. Als men bovendien nog regels gaat opleggen om de herbestemming te kaderen in het karakter van het oorspronkelijke gebouw wordt het helemaal onmogelijk.

Laat ik duidelijk zijn: de financiële situatie van de steden en gemeenten is niet van die aard dat zij veel geld kunnen pompen in het herinrichten en bewaren van deze gebouwen.

Er rest dus maar één oplossing: de regels moeten soepeler, veel soepeler. Zoniet riskeren onze leegstaande kerkgebouwen door halsstarrigheid een verlaten en verwaarloosde toekomst.

Filip Anthuenis